Moc wielkanocnej palmy w Centrum Opiekuńczo-Mieszkalnym w Pułtusku

Historia palm święconych w Kościele katolickim w ostatnią niedzielę Wielkiego Postu sięga czasów starożytnych, a sam obrzęd święcenia gałązek zielonych, czyli palm wielkanocnych, wprowadzono do liturgii Niedzieli Palmowej w XI w. Obecnie palma jest nierozłącznym elementem tego dnia, ustanowionego na pamiątkę triumfalnego wjazdu Jezusa do Jerozolimy – informuje Muzeum Wsi Radomskiej. Niedziela Palmowa była nazywana Wierzbną lub Kwietną, a najważniejszym elementem palmy była zielona gałązka. Zielone gałązki zaczęto ozdabiać kwiatami z bibuły czy krepiny w połowie XIX w. Dzisiaj do Niedzieli Palmowej przygotowywali się seniorzy i pracownicy Centrum Opiekuńczo-Mieszkalnego w Pułtusku. Razem ze swoimi gośćmi robili tradycyjne palmy wielkanocne.

 A goście byli wyjątkowi - dzieci z rodzinami zastępczymi, dyrektor Alicja Patalan i pracownicy Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie.

Efekt wspólnej pracy zobaczycie na zdjęciach…

O palmach przeczytacie na pultusk24.pl - przypominamy fragment artykułu, w którym KGW w Klaskach „Czerwone Korale” opowiada o zwyczajach wielkanocnych (https://pultusk24.pl/artykul/wesoly-nam-dzien-dzis-n1694785).

Wygląd palmy różnił się w zależności od regionu Polski, a w przypadku historycznego Mazowsza, nawet w samym regionie. Na Mazowszu północno-zachodnim składnikami palm były: trzcina wodna, borówki, bazie wierzbowe, a także drobne bibułkowe kwiatki w jasnych kolorach (biały, błękitny, bladoróżowy). Na wschodnim Mazowszu palma składała się z wierzbowych witek, przybranych zielonymi gałązkami borówek, barwinku, widłaku, oleandra i kolorowych kwiatków z bibułki. Na Kurpiach po II wojnie światowej zaczęto wykonywać palmy długie liczące półtora i więcej metrów.

• Wysokość palmy tłumaczono tym, że im wyższą się uwije, tym wyższe urosną dzieci.
• Po poświęceniu w kościele palma nabierała magicznej mocy i służyła człowiekowi przez cały rok.
• Wierzono, że uderzenie palmą osoby tuż po wyjściu z kościoła, zapewni jej zdrowie i pomyślność.
• Zjedzenie wierzbowych kotek miało chronić gardło przed chorobami.
• Dymem z palmy okadzano również osoby chore. Stawiane w oknach, miały chronić dom przed uderzeniami pioruna.

Palm nie wolno było wyrzucać.

Palono je w piecu chlebowym, aby zapewnić sobie dobre wypieki lub przeznaczano do spalenia na popiół, którym posypywano głowy w Środę Popielcową.

Z czasem składniki palm zaczęto modyfikować: na przykład barwinek zastąpiono bukszpanem, zrezygnowano z widłaka (pod ścisłą ochroną) oraz trzciny wodnej. Po powrocie z kościoła gospodarze z palmami obchodzili gospodarstwo. Następnie umieszczali je w różnych miejscach. Wkładali za ramy świętych obrazów lub wieszali skrzyżowane pod obrazami. Niektórzy jedną z poświęconych palm umieszczali za krokwią na strychu, inni zakopywali w rogach pola, jeszcze inni umieszczali w oborze za belką stropową. Wysokie kurpiowskie palmy stawiano w kątach izb.

Z Niedzielą Palmową łączył się jeszcze jeden zwyczaj nazywany „palmowaniem”. Praktykowano go na wschodnim Mazowszu.

Wczesnym rankiem młodzi kawalerowie udawali się do domów wybranych panien.

Wpuszczeni przez osoby wtajemniczone np. dziadków ściągali z nich kołdrę i smagali po nogach rózgami wierzbowymi wypowiadając słowa: „Palma bije, nie ja bije, wielki dzień, za tydzień”, niekiedy jeszcze dodając: ubierajsie, umywajcie, do kościoła wybierajsie.”