Sto lat różnicy, problem prawie ten sam

Dotychczas poruszano w „Expresie” wiele różnych mniej lub więcej ważnych spraw, lecz nikomu nie przyszło do głowy poruszyć i dotknąć sprawy, która powinna żywo obchodzić ogół mieszkańców Pułtuska, a nią jest sprawa budynku teatralnego. Nie chodzi w danym wypadku o rozstrzyganie kwestji natury prawnej, lecz o rzecz nie mniej ważną, a mianowicie o odpowiedź na pytanie, na jaki cel budynek ten służy?

Reklama

Teatr, o którym wyżej mowa, od szeregu lat stał niewykończony. Dopiero w jesieni ubiegłego roku został otynkowany i obecnie nazewnątrz robi schludne, a nawet estetyczne wrażenie. Lecz wrażenie to szybko przemija, jeżeli wejść do wewnątrz tego budynku. Tutaj dopiero doznaje się zupełnego zawodu i nabiera przeświadczenia, że nie jest on przeznaczony na przybytek sztuki w ścisłem słowa tego znaczeniu, lecz raczej jest urągowiskiem swego przeznaczenia. Bo czyż jest inaczej?

Nie potrzeba być znowu architektem, nie potrzeba być znawcą sztuki teatralnej, ażeby nie poznać się na tem, że wewnętrzne urządzenie budynku teatralnego posiada bardzo duże, wprost kardynalne braki. Dość wspomnieć o zupełnym braku szatni, dość przytoczyć to prymitywne ogrzewanie za pomocą żelaznych pieców, w których, mówiąc nawiasem, prawie wcale się nie pali, dość stwierdzić brak niezbędnych ubikacyj, których trzeba szukać gdzieś w ostatnim kącie, ażeby przekonać się, że budynek ten nie zupełnie słusznie nosi nazwę „teatru“.

Reklama

Jeszcze gorzej przedstawia się sprawa wewnętrznego utrzymania budynku. Tu dopiero jest prawdziwa rozpacz. Na określenie tego stanu mamy jeden tylko wyraz „brudy“. Tak jest. Gdzie tylko spojrzeć — wszędzie brudy. Wystarczy spojrzeć w górę, by dostrzec na kandelabrach pełno kurzu i pajęczyny oraz lampy, odmawiające posłuszeństwa. Dość przebiec wzrokiem ściany, scenę, podłogi, galerje, loże itp., aby przekonać się, że nie tak powinien wyglądać przybytek sztuki. Gorszego zaniedbania i opuszczenia nie można sobie wyobrazić.

Wprawdzie stali i mało wymagający bywalcy kina, które najczęściej tu wyświetla swoje obrazy, tak się z temi brudami oswoili, że ich nie dostrzegają lub na te braki i zaniedbania nie zwracają najmniejszej uwagi, lecz widz, rzadziej przybywający do tego teatru, nie może być niemile niedotknięty tym jego „opłakanym” wyglądem. Czyżby nikt z tych ludzi, którym bliżej na sercu leży sprawa teatru, nie zechciał zainteresować się tą sprawą i nie poruszyć wszystkich sprężyn, aby teatr w Pułtusku stał się prawdziwym przybytkiem sztuki?

Reklama