Kiedy brak Twojej reakcji może ranić dziecko?

- Mamo, dzisiaj nikt nie chciał ze mną siedzieć. - Nie teraz. Muszę skończyć jedną rzecz. Kilka minut później dziecko próbuje jeszcze raz. - Mamo... - Powiedziałam: później. Dorosły może po kilku godzinach nawet nie pamiętać tej rozmowy. Dla dziecka mogła być ważna.

IGNOROWANIE nie zawsze wygląda jak celowe odrzucenie dziecka. Czasami zaczyna się bardzo zwyczajnie: brakiem odpowiedzi, niedostrzeganiem emocji, lekceważeniem tego, co dziecko przeżywa, ciągłym odkładaniem rozmowy na później.

Pamiętajmy - każdemu dorosłemu zdarzają się takie chwile. Nie jesteśmy dostępni przez całą dobę. Pracujemy, gotujemy, odpowiadamy na wiadomości, rozwiązujemy własne problemy. Czasem zwyczajnie nie mamy już siły na kolejne pytanie.

Problem pojawia się wtedy, kiedy dziecko regularnie zostaje samo z tym, co czuje. Może wtedy zacząć dochodzić do bardzo prostego wniosku:

„To, co czuję, nie jest ważne.”

Albo:

„Nie ma sensu mówić.”

Uważna obecność dorosłego działa odwrotnie. Kiedy dziecko widzi, że może powiedzieć o trudnej sytuacji i zostanie wysłuchane, buduje poczucie bezpieczeństwa. Uczy się też, że z problemem można przyjść do dorosłego.

Pamiętaj - nie zawsze trzeba od razu mieć rozwiązanie. 

Nie każde trudne zdanie wypowiedziane przez zmęczonego rodzica oznacza przemoc. Ale jeśli krzyk, poniżanie, stała krytyka albo emocjonalne odrzucenie stają się sposobem budowania relacji z dzieckiem, mogą wpływać na jego poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości.

Teraz Twoja kolej

Kiedy dziecko będzie chciało Ci coś powiedzieć, przez kilka minut zrób tylko jedną rzecz: posłuchaj. Bez telefonu, bez natychmiastowego „ale”, bez tłumaczenia, dlaczego nie powinno się tak czuć.

To mały eksperyment. Zobacz, co się wydarzy. A potem pomóż nam puścić tę wiedzę dalej.

Zobacz historyjkę edukacyjną - IGNOROWANIE

Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę