‘Sajko’ żyje i ma się dobrze!

To było wyjątkowe wydarzenie muzyczne – takie, które nie kończy się wraz z ostatnim akordem, tylko jeszcze długo wybrzmiewa w głowach i sercach uczestników. Trudno nazwać je po prostu koncertem. To był raczej spektakl, w którym scena i publiczność tworzyły jedną, nierozerwalną całość. A wszystko to w kameralnej, wręcz mikroskopijnej sali pułtuskiego kina, gdzie dystans między muzykiem a słuchaczem praktycznie nie istnieje – i bardzo dobrze.

Już po raz dwunasty odbył się memoriał poświęcony Norbertowi „Siwemu” Smugajowi – charyzmatycznemu wokaliście zespołu Robotix. Ten pułtuski kwartet, działający w latach 2002–2005, zdążył zapisać się złotymi zgłoskami w historii psychobilly. Choć nigdy nie przebił się do szerokiej świadomości masowego odbiorcy, dla fanów gatunku był – i wciąż jest – zespołem kultowym. Ich muzyka była jak dobrze wymieszany koktajl: odrobina punkowej zadziorności, solidna dawka rockabilly z lat 60., a wszystko przyprawione klimatem rodem z filmów grozy i tekstami, które potrafiły zarówno rozbawić, jak i zaintrygować.

Memoriał od lat pełni ważną rolę – przypomina o „Siwym”, ale też o tym, że nawet niewielkie miasto może mieć swoją muzyczną legendę. Bo nie każde miejsce może pochwalić się zespołem, o którym mówi się z uznaniem w całej Europie.

Tegoroczna edycja zyskała dodatkowy wymiar – stała się przestrzenią dla młodego pokolenia rockowych zapaleńców. I trzeba przyznać: młodzież nie zawiodła. Wszystkie cztery zespoły udowodniły, że rock nie tylko żyje, ale ma się całkiem dobrze – i najwyraźniej nie zamierza iść na emeryturę. A pułtuska publiczność? Spragniona nowych dźwięków jak nigdy.

Wieczór otworzył świeżutki, bo zaledwie kilkutygodniowy zespół NUKE’EM. Młodzi muzycy weszli na scenę z energią, której mogłoby im pozazdrościć wiele bardziej doświadczonych składów. Było głośno, było dynamicznie – czyli dokładnie tak, jak powinno być.

Następnie scenę przejął warszawski zespół MEH.MASZA.STAŚ, który wprowadził nieco inny klimat, ale nie zwolnił tempa. Ich występ pokazał, że alternatywa i świeże spojrzenie na rocka mają się bardzo dobrze również poza Pułtuskiem.

Znana już lokalnej publiczności FORMACJA udowodniła, że rozwój to nie tylko hasło, ale realny proces. Oprócz dobrze znanych utworów zaprezentowali także nowe kompozycje, które spotkały się z bardzo ciepłym przyjęciem.

Nie zabrakło również świeżego powiewu z Wyszkowa – zespół DAZED po raz pierwszy zaprezentował się pułtuskiej publiczności i zdecydowanie można uznać ten debiut za udany. Była energia, była charyzma i – co najważniejsze – była autentyczność.

Kulminacją wieczoru był finałowy memoriał, podczas którego lokalni muzycy zmierzyli się z utworami Robotixa. I trzeba powiedzieć wprost: to nie była zwykła próba odtworzenia znanych kawałków. To było pełnokrwiste, emocjonalne widowisko, w którym każdy dźwięk niósł ze sobą szacunek, pamięć i ogromną pasję.

Na scenie pojawili się także – ku radości publiczności – członkowie legendarnego składu: Michał „Guma” Marciniak oraz Andrzej „Pleban” Chorzela. Ich obecność była jak podróż w czasie i przypomnienie, skąd to wszystko się zaczęło.

Nie można jednak zapomnieć o najważniejszym „zespole” tego wieczoru – publiczności. To ona dopełniała każdy utwór, śpiewała, reagowała, żyła muzyką. Bo muzyka Robotixa nie jest do słuchania w ciszy. Ona domaga się wspólnego przeżywania – krzyku, ruchu i tej specyficznej energii, która rodzi się tylko wtedy, gdy scena i widownia grają do jednej bramki.

I właśnie dlatego ten wieczór był czymś więcej niż koncertem. Był spotkaniem, wspomnieniem i dowodem na to, że dobra muzyka – nawet po latach – wciąż potrafi łączyć ludzi i wywoływać emocje, których nie da się podrobić.

Zaglądajcie na nasz FB- tam wkrótce więcej filmów z wczorajszego koncertu

<p>